حسرت دیدار

میدانی امروز چندمین بار است که به آسمان خیره شدم مگر نگفتی مرا در روز جمعه دیدار میکنی

به شرط آنکه برای دیدنم دعا کنی . حال که آمدم اما خبری از تونیست . اولین جمعه نیست که آمدم

. منتظرت ماندم کم کم آسمان نیز از نگاه من شرمسار شده است و نمی داند چگونه به من بفهماند که این    

هفته هم تو نمی آیی . سرخی نگاهش را باور می کنم چون همانند زخم دلم هر دفعه  بیش از قبل 

 قرمزمی شود . کبودی چشمان منتظرش را باور دارم که می خواهد مرا به سکوت وا دارد . اما دیگر

تا به کی می توان سکوت کرد ؟ نمی دانم خدا برای چه انتظار کشیدن را آفرید مگر نمی دانست

که   من طاقت انتظار کشیدن را ندارم . آفتاب کم کم جای خود را به ماه میدهد . اما من نمی توانم

جای خود را به کس دیگر دهم یا به انتظار دیدار تو می مانم و یا در حسرت دیدار تو با این

زندگی وداع خواهم گفت .