به روز مرگ چو تابوت من روان باشد     گمان مبر که مرا درداین جهان باشد

جنازه ام چو ببینی مگو فراق,فراق      مرا وصال و ملاقات ,  آن زمان باشد

مرا به گور سپاری مگو وداع وداع         که گور پرده ی جمعیت جنان باشد

فرو شدن چو بدیدی , برآمدن بنگر       غروب شمس و قمر را چرا زیان باشد؟

کدام دانه فرو رفت در زمین که نرست؟     چرا به دانه ی انسانت این گمان باشد؟

خداوند می فرماید: "جهان را برای تو آفریدم و تو را برای خودم"

این دیگر با توست که برای خدا بمانی